Soria-ko zuhaitz batek kontatua

Soria-ko zuhaitz batek kontatua

denbora asko iragan da iada, 
arbasoen adar indartsuek elikatu ondoren,
altueretatik behera,
gerora lur gozoetan
ernatu zuten hazia erori zenetik...




galdetu ezkero, eztela ongi oroitzen dio, 
baina bai mundua behetik gora begiratzen zuela, goroldio eta txilarren azpitik, goruntz, sekula ailegatuko etzela iruditzen zitzaiola, 
ain urrun ziruditen adar haiek... 





tristura puntu batez, ahopeka, kasik xuxurlatuz, Iluntasuna zuela egunero lagun dio, bai eguzki, zein euri egunetan, 
udara zein neguetan,
hazteko beharrezkoa zuen han goiko, 
eguneko izar harek ematen duen argi-berorik jaso gabe...


bera adar zein hostoak
ahal zuen guztia altxatu eta ingurura begiratuta, 
ze inbidi, 
bakar-bakarrik hazten ziren haiei so geratzen zen denbora luzez, 
haiek bai nahi adina epeltasun, 
argi eta toki...
horrela eman daitezke,
nahi adina
lore zein fruitu
mmmm!!!!





Oinpera 
zain-zurtoinetara begiratuta aldiz...
atsekabea oraindik handiagoa bilakatzen zitzaion;
itzala egitea ere, zein zaila suertatzen den alakoetan...

behar zuen ura.... 

behar zuen argia...

behar zuen airea...

kasik unkituta gogoratzen du

izerdi malkoak goizeko ihintzarekin nahasten zaizkiola..

ondoan zuen basoan,

zuhaitz zaharren baso hartan bertan,

zuhaitz jakitunak,

hainbeste urteren gora beherak

dakizkien berberak

horrela esan ziola 

hostomakur ikusi zuen batean;

"batzuetan

oso zaila da konturatzea, 

baina,

beti 

...falta zait,

      ...eztaukat,

           ...behar det,

...zergatik neri?

     ...ni noiz?

...

eta halakoetan ibili gabe..."

 


"ikusi,

sentitu,

badezula ingurunean,

ondoan..."

"...aurrera jarraitzeko 

argia,

berotasuna,

arnasa,

maitasuna,

emango zaituena..."

geroztik,

berak  ematen die

indarra

eta lasaitasuna,

inguratzen zaizkien

eta laguntza nahi duten

ahots goxo guztiei

besozabal,

adarrak zabal-zabal !!!

Soria-ko zuhaitz batek kontatua